Gouden Tip: Word niet boos op vervelende kinderen

Family

Gouden Tip: Word niet boos op vervelende kinderen

Ik ging laatst met één buurman en drie jongetjes een thuiswedstrijd van Ajax bezoeken. Er was werk aan de weg, er werden les verwacht, de trein vanuit Weesp was stuk: om een lang verhaal kort te maken, reden we met de auto naar het station van Abcoude, en vandaar was het 7 minuten per trein naar de Amsterdam Arena. Tijdens die korte reis presteerden de drie jongeheren het beide vaders rondspattend klamzweet te bezorgen, hun stem herhaalde malen te laten verheffen, en te dreigen met verantwoord geweld en ‘nóóit meer mee naar voetbal’. Toen moest de wedstrijd nog beginnen.

Vervelend zijn is een ongrijpbaar kinderfenomeen. Waarom gaan in principe vriendelijke, welopgevoede en sociaal vaardige kinderen ineens compleet in de contramine? En waarom lijken die kinderen op zo’n moment compleet doof voor de gezaghebbers des huizes en wagen ze zich aan gedrag dat ze op elk ander moment wel uit hun hoofd zouden laten?

Je komt er op een zeker moment wel achter wat de triggers zijn. Er is meestal iets opwindends of spannends aanstaande, of juist helemaal niets te doen. Men is de avond tevoren laat naar bed gegaan en heeft de minimale 12 uur slaap op geen stukken na gehaald. Ze hebben te lang met een of ander broertje/vriendje opgescheept gezeten, of zijn juist uitzinnig blij elkaar weer te zien. Veel ouders geven suiker de schuld, dan wel één van de vele varianten van ADHD of hoog-sensitiviteit, maar die opties zou ik pas gaan onderzoeken als hij/zij voor de derde keer in de week de kat in brand heeft gestoken.

Nee, na lang en rijp beraad met mezelf kom ik tot de conclusie dat ‘vervelend zijn’ een ongelukkig samenspel is van een overdosis energie, een vleugje grenzen opzoeken en – als gevolg daarvan – een oncontroleerbare uitgelatenheid die door het ontspoorde kinderbrein op dat moment niet kan worden uitgeschakeld of in toom gehouden.

Geheel tegen mijn opvliegende principes heb ik me dus voorgenomen niet meer kwaad te worden als mijn kind strontvervelend is. Dat heeft dus toch geen zin en ik weet dat ik spijt krijg van de eventuele oorvijg die ik heb uitgedeeld. En hij kan er dus weinig aan doen dat hij af en toe niet te genieten is. Maar mocht hij dit lezen: maak er geen gewoonte van, jongeman, want ik doe je op het Stoute Kinderen Huis van Meester Joachim B. De Waard. (Annie M.G. Schmidt, verplichte kost)!

Add a comment

Geef een reactie