Kids

Goudentip 1 voor een oermannelijke opvoeding: Blijf Jezelf

Het zal wel komen doordat ze ons kind negen maanden in hun lichaam hebben gedragen, maar vrouwen hebben de neiging het welbevinden van hun kroost vanaf dag één als hun enige en alom- vattende levensdoel te gaan beschouwen. Ver- deelde ze voorheen haar aandacht tussen werk, vriendinnen, familie en jou, jou, jou, nu gaat alle tijd en energie die niet noodzakelijk is om in le- ven te blijven en in het onderhoud te voorzien al- le-maal naar het nieuwe gezinslid: de baby.

Dat is, zul je merken, aanvankelijk best leuk en begrijpelijk. Zo’n baby is lief en zacht en hulpe- loos, vertedert de moeder, en is natuurlijk ook gewoon een lollig nieuwtje. Maar waar jij na eni- ge tijd wel weer eens een potje oefenseks met de jonge moeder zou willen plegen, een eindje met je maten op de motorfiets zou willen roadtrip- pen, gewoon waanzinnig dronken zou willen worden en dolblij bent dat je het luierparadijs even kunt ontvluchten om lekker naar je werk te gaan, zul je zien dat je vrouw niet van zins is binnen afzienbare tijd uit haar symbiotische ba- by-bubble te komen.

We vinden het niet leuk om de boodschapper van slecht nieuws te zijn, maar vrouwen (jaja, we generaliseren) versmelten als het ware met hun kind en worden moederdier. De vrouw die jij kent en lief hebt, bestaat niet meer als zodanig en is vervangen door een wezen dat in haar moeder- hart enkel nog de tweede plek en lager overheeft. Een wezen dat alles doet voor haar kind, des- noods ten koste van zichzelf, het kind en – vooral – van jou. Een wezen dat – bijvoorbeeld – jullie kind drie tot zes jaar op jullie slaapkamer laat bi- vakkeren, of erger, in jullie bed, en dat zo dus zorgt dat je geen seks en geen slaap krijgt, want anders is het zo zielig – hoor je dat hartverscheu- rende huilen dan niet?

Bij ons mannen werkt het anders. Wij veranderen niet als er een kindje komt, we krijgen er iets bij! Ik weet nog goed hoe het voelde toen ik mijn oudste zoon voor het eerst in mijn armen hield: het was of er zich in mijn ziel een heel nieuw reservoir aan liefde opende, helemaal alleen voor deze baby. Ik weet ook nog dat ik dacht: ‘wat handig, wat slim, dat je zomaar extra liefde krijgt om van je kind te kunnen houden’. Wij zijn als een huis waar een extra kamer tegenaan wordt getimmerd. Er veran- dert niets, er komt iets bij. Jij bent nog precies de- zelfde vrijbuiter, vrouwenfluisteraar, baarsvisser, kroegtijger, workaholic en lieve begrijpende part- ner die je altijd was, maar nu ben je bovendien va- der. Een taak erbij, een nieuw aspect van je per- soonlijkheid rijker.

Je vrouw, die niet snapt waarom je grotendeels on- veranderd door het leven stapt en niet met haar mee-morft naar een oetsjie-koetsjie-weekdier, zal zachte maar onmiskenbare druk op je uitoefenen om je nieuwe rol als vader te aanvaarden als een roeping die alle andere bezigheden in je leven minderwaardig en overbodig maakt. Ze zal zich luidop afvragen, met beschuldigende stem, hoe het toch mogelijk is dat iemand een uitstapje met vieze harige mannen naar een mottig dranklo- kaal kan verkiezen boven een heerlijk avondje thuis met je neus in de kakelvers volgekakte luiers van je kleine prinses of prins. Ze zal je rechtmatige verzoek om seks wegzuchten als zinloos vasthou- den aan het verleden, toen er immers nog geen baby was gemaakt en er dus nog reden was voor al die natte, glibberige drukte.

Het is aan jou om je hakken in het zand te zetten en geen duimbreed aan deze waanzin toe te ge- ven. Wil jij goed functioneren als vader, moet je goed functioneren als jezelf. En jij bent een man, geen uit de kluiten gewassen couveuse. Een van de voordelen van man zijn is dat we kunnen compar- timentaliseren. Ja, dat is een moeilijk woord. Maar het betekent dat we ons maar op één ding tegelijk kunnen concentreren, en de rest compleet verge- ten. Vrouwen vinden dat zielig voor ons, want die kunnen namelijk volgens henzelf ‘multitasken’. Zij bedoelen hiermee: verschillende taken tegelijk verrichten. Wij weten dat het eigenlijk betekent: heel veel dingen tegelijk in de soep laten lopen en vervolgens boos worden, roepen dat het niet eerlijk is, zorg en werk niet zijn te combineren, en ons mannen hiervan de schuld geven.

Aangezien wij nog steeds de baas van de wereld zijn en het dus bijna altijd bij het rechte eind heb- ben, is het handig je vaderschap op de vertrouw- de, mannelijke manier aan te vliegen. Er is een tijd voor werk, er is een tijd voor jezelf, er is een tijd voor je vrouw(en) en er is een tijd voor je kind. Beetje eerlijk verdelen – je hoeft nou ook weer geen egocentrische hufter te zijn – en alles komt in orde. Leg dit ook uit aan je vrouw: ‘Liefste, ik ben geen vrouw en bij mij werkt het anders. Ik heb geen tijd en geen zin om de hele dag aan dat kind te denken. Dat betekent niet dat ik minder van hem houd of niet voor hem wil zorgen, dat bete- kent gewoon dat ik hem zie als slecht één onder- deel van mijn rijke mannenleven, en verder niets.’ Verwacht er geen wonderen van, want vrouwen willen nu eenmaal altijd hun zin doordrijven. Maar ze houden ook van dominante mannen, dus misschien kom je ermee weg.

Bedenk wel dat je gegarandeerd ongelukkig wordt als je probeert jezelf om te toveren tot een surrogaatmoeder die de hele dag boven haar spreadsheet zit te snikken omdat de arme Boris er zielig uitzag – met zijn handjes tegen het raam – toen je vanmorgen wegreed bij de crèche. Of dagenlang met papier-maché in de weer is om de andere vaders de loef af te steken met een buiten- formaat paasei. En daar komt nog bij: ze zal liever sterven dan het toegeven, maar je vrouw krijgt hem echt niet omhoog van een kwezelvader met jumpsuit in de echtelijke sponde. En je wilt niet de geschiedenis ingaan als de zoveelste goed- zak die na twee jaar ontdekt dat moeder haar mannenpap bij de salsa-klas haalt (smoes: ‘Ik wil- de weten of ik nog aantrekkelijk was’).

Deze en meer tips van Marcel Langendijk kun je terugvinden in het opvoedboek voor vaders ‘The Dad’.

 

Add a comment
Simone bruin

Simone bruin

Geef een reactie