Lifestyle

The Dad Tip: Zo ga je om met huisdieren!

Mijn eerste huisdier heette Mafketel en was een marmot. Voor ik verder ga, wil ik graag op deze plaats mijn excuses maken aan Mafketel. Komt-ie: ‘Sorry, lieve Mafketel, dat je in de schuur moest wonen omdat bij ons thuis eigenlijk niemand je leuk vond, en je op een kwade dag zonder enige aanleiding tegen een muurtje werd gesmeten door een kansarm buurjongetje, zodat je ook nog eens doodging.’

Mijn tweede huisdier heette Poes en was een kat. Poes is meer dan twintig jaar oud geworden, maar toch wil ik, voor we verder gaan, ook even sorry zeggen tegen Poes. Komt-ie: ‘Lieve Poes, het spijt me dat mijn broertje en ik je pasgeboren kittens in bad hebben gedaan. Het was goed bedoeld, en we konden toch ook niet weten dat ze van schrik dood zouden gaan.’

De oplettende lezer zal zijn opgevallen dat het bij mijn ouders thuis geen bijzonder hartelijke of veilige plek was voor huisdieren. Ook niet voor hamsters (alle vier doodgebeten door de Poes), vissen (gestikt in het vuile water) en kanaries (hartaanval door de Poes). Dat komt: mijn ouders hadden de handen meer dan vol aan ons en aan elkaar. Mijn moeder hield eigenlijk meer van honden. Niet dat ze daar veel beter voor zorgde: die taak viel mijn arme vader toe, die zijn levensverwachting aanzienlijk heeft bekort door iedere nacht in de stromende regen ongehoorzame keffertjes uit te laten.

Wat ik zeggen wil: zo’n jeugd, die neem je mee naar later. Hier in huis gaat het dus anders: komt er een dier, dan worden daar spijkerharde afspraken over gemaakt. Namelijk: Papa heeft geen last van het dier. Papa hoeft niet op de fiets op zoek naar het dier als het is ontsnapt. Papa hoeft het dier niet te voederen of schoon te maken. Papa distantieert zich van kadavers van muizen, ratten of vogels in de gang. En Papa mag het dier haten, want Papa is getraumatiseerd vanwege vroeger.

Tot mijn niet geringe verbazing houdt het gezin zich keurig aan de regels. De zoon geeft de kat eten, de vrouw schept zonder morren de keutels van de nieuwe kitten uit de kattenbak, en ik hoef in principe niets te doen. Maar helemaal ontsnappen doe ik niet. Helaas ben ik door onze Lieve Heer geslagen met een onbegrijpelijke maar onweerstaanbare aantrekkingskracht voor katten. Die willen dus alleen maar bij de baas op schoot. De hele dag. En dan net zo lang kopjes geven tot ze uitgebreid worden geaaid. God, wat heb ik een hekel aan dieren.

Deze en meer tips van Jan Heemskerk kun je terugvinden in het opvoedboek voor vaders ‘The Dad’.

Add a comment
Simone bruin

Simone bruin

Geef een reactie